โคเกะระบุคิ

ประเภทของการมุงหลังคา แผ่นไม้ยึดด้วยตะปูไม้ไผ่ และใช้แผ่นไม้ที่หนากว่าทำเป็นชายคา วัสดุที่ใช้ จะเป็นแผ่นไม้บางๆของไม้สน ไม้ฮิโนกิ หรือไม้ซาวาระ เป็นต้น

ศาลเจ้าขนาดเล็ก

วัตถุศักดิ์สิทธิ์สำหรับบรรจุวัตถุมงคล เช่น พระพุทธรูป พระบรมสารีริกธาตุ คัมภีร์พระสูตร

งานแกะสลักไม้ของโคโบ ไดชิ

ภายใน (ส่วนใน)

ห้องด้านในสุดของวัด ซึ่งเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปหรือพระประธาน

สึมะ-คาซาริ เครื่องประดับหน้าจั่ว

ระแนงไม้ต่อเนื่อง

เกะเงียว ไม้แกะสลักประดับหน้าจั่ว

คานสันหลังคารูปร่างเรือ

หลังคาเป็นทรงที่เรียกว่าอิริโมะยะซึคุริ

ด้านบนตรงกลางของอาคารหลักเป็นหลังคาหน้าจั่ว และชายหลังคายื่นยาวออกไปอีกทั้ง 4 ด้าน โดยทั้งหมดเป็นหลังคาเดียวกัน

โฮโซคาวะ ทาดาโอกิ

โฮโซคาวะ ทาดาโอกิ (ค.ศ. 1563–1646) เป็นไดเมียวที่มีบทบาทในช่วงสมัยเซ็นโงะคุ (ค.ศ. 1467–1568) และสมัยเอโดะตอนต้น (ค.ศ. 1603–1867) เขาแต่งงานกับกราเซีย (ค.ศ. 1563–1600) ธิดาของแม่ทัพผู้ทรงอำนาจ อาเคจิ มิสึฮิเดะ (ค.ศ. 1528–1582) และมีบทบาทสำคัญในระบอบการปกครองของโทโยโทมิและโทคุงาวะ เขาเชี่ยวชาญในพิธีชงชาและเป็นหนึ่งในศิษย์ทั้งเจ็ดของปรมาจารย์ชงชา เซ็น โนะ ริคิว (ค.ศ. 1522–1591)

เจ้าเมืองสมัยเซ็นโงะคุ

หมายถึงเจ้าเมือง (ไดเมียว) และนักรบที่แยกตัวเป็นอิสระและปกครองอาณาเขตต่างๆ ของตัวเองในส่วนต่างๆ ของญี่ปุ่น ในช่วงสมัยเซ็นโงะคุ (สงครามภายในประเทศ) (ค.ศ. 1467–1568)

สมัยโมะโมะยะมะ

ในสมัยโมโมยามะ (ค.ศ. 1573–1603) แม่ทัพผู้ทรงอำนาจอย่างโอดะ โนบุนางะ (ค.ศ. 1534–1582) และโทโยโทมิ ฮิเดโยชิ (ค.ศ. 1537–1598) มีควบคุมอำนาจส่วนกลางของญี่ปุ่น โดยชื่อของโมโมยามะมาจากชื่อเนินเขาโมโมยามะ ซึ่งเป็นสถานที่ที่ฮิเดโยชิสร้างปราสาทฟุชิมิ

สมัยคะมะคุระ

ชื่อสมัยที่มีระยะเวลานานประมาณ 150 ปี เริ่มตั้งแต่ที่มินะโมะโตะ โนะ โยะริโตะโมะเริ่มเปิดรัฐบาลปกครองที่คะมะคุระ และจบลงเมื่อโฮโจ ทะคะโทะคิสิ้นชีพในปีค.ศ. 1333 (ปีที่ 3 ของรัฐสมัยเกนโค)

ที่พักของพระโดเรียวโบ

บ้านพักที่ตั้งชื่อและใช้พำนักอาศัยโดยพระผู้มีชื่อเสียงนามว่า คูไค (ค.ศ. 774–835) ท่านเคยอาศัยอยู่ที่นี่มานานกว่าสิบสี่ปี

โจกิ

ประติมากรพุทธศาสนาที่มีผลงานในช่วงต้นสมัยคามาคุระ (ค.ศ. 1185–1333)

วัดหลัก ยุอิเซกิ

หมายถึงวัดหลักของนิกายทางศาสนา ชื่อนี้บ่งบอกถึงความสัมพันธ์ของวัดกับผู้ก่อตั้งนิกายและนักบวชระดับสูง

พระคูไค (สมณศักดิ์ โคโบ ไดชิ)

พระในสมัยเฮอัน ชื่อมรณกรรมคือ โดโบไดชิ เป็นผู้ก่อตั้งนิกายชินกอน และถือเป็นหนึ่งในสามของนักเขียนพู่กันที่สำคัญ (ซังปิซึ) ของสมัยนั้น (ค.ศ.774-835)

สมัยเฮอัน

เป็นสมัยที่มีระยะเวลาประมาณ 400 ปี ตั้งแต่จักรพรรดิคันมุจัดตั้งเฮอันเป็นเมืองหลวงที่ประทับ (ค.ศ. 794) จนถึงมีการจัดตั้งรัฐบาลปกครองคะมะคุริ (ค.ศ. 1185) ซึ่งเป็นสมัยที่อำนาจปกครองมีศูนย์กลางอยู่ที่เฮอันเคียว (เกียวโต) โดยปกติจะแบ่งเป็น 3 ระยะ คือ ช่วงต้นสมัย ช่วงกลางสมัย และช่วงท้ายสมัย หรือหมายถึง สมัยฟื้นฟูระบบการปกครอง(ริซึเรียว) สมัยผู้สำเร็จราชการ(เซคคัน) และสมัยอินเซ (ช่วงปลายสมัยเป็นการปกครองโดยตระกูลไทระ) หรือเรียกว่าเป็น สมัยเมืองเฮอัน