รัศมี

รัศมีรูปไข่ที่อยู่เบื้องหลังพระพุทธรูป แสดงถึงแสงที่ส่องออกมาจากด้านหลังของพระโพธิสัตว์และพระพุทธเจ้า เป็นสัญลักษณ์ของความศักดิ์สิทธิ์และพลังทางจิตวิญญาณของเทพเจ้าในพุทธศาสนา

มงกุฎ

เป็นมงกุฎประดับที่ใช้สวมบนศีรษะของพระพุทธรูป โดยเฉพาะพระพุทธรูปพระโพธิสัตว์

ผสมผงไม้กับแล็คเกอร์

ส่วนผสมของกาวแล็คเกอร์และผงไม้ ใช้ในการยึดรอยแตกและรอยต่อ และใช้ในการสร้างและซ่อมแซมพระพุทธรูป

ไม้ท่อนเดียว(อิจิโบคุสึคุริ)

เทคนิคการแกะสลักไม้ที่การแกะสลักส่วนสำคัญของรูปปั้น เช่น หัวและลำตัว จากไม้เพียงชิ้นเดียว

มณฑลในรูปแบบรูปปั้น

แตกต่างจากมณฑลพุทธศาสนาแบบสองมิติที่วาดโดยทั่วไป มณฑลนี้เป็นแบบสามมิติและสร้างขึ้นจากการจัดวางพระพุทธรูปหลายองค์รวมกัน

พระฮกไค โคะคูโซ (พระอากาศครรภ์โพธิสัตว์)

นี่คือพระพุทธรูปของพระโคะคูโซ (พระอากาศครรภ์โพธิสัตว์) ที่สำคัญในพุทธศาสนานิกายมิกเกียว พระพุทธรูปนี้ตั้งอยู่ตรงกลางและมีอำนาจเหนือพระโคะคูโซทั้งห้า เป็นพระพุทธรูปหลัก

ท่าทางมือ (มุทรา)

ในพุทธศาสนา มีการสร้างท่าทางมือต่าง ๆ ด้วยนิ้วมือ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนแนวคิดทางศาสนา

พระพุทธเจ้าทั้งห้า

กล่าวกันว่าปัญญาห้าประการที่ไดนิจิ เนียวไรพุทธเจ้าทรงมีนั้น ได้ถูกแบ่งสรรให้กับพระพุทธเจ้าทั้งห้าในวัชรธาตุมณฑล พระพุทธเจ้าทั้งห้าในวัชรธาตุมณฑล ได้แก่ ไดนิจิ เนียวไร, อาชุกุ เนียวไร, โฮโช เนียวไร, อามิดะ เนียวไร และฟุคุโจจุ เนียวไร

พระโคะคูโซทั้งห้า (พระอากาศครรภ์โพธิสัตว์)

นี่คือกลุ่มรูปปั้นห้าองค์ของพระโคะคูโซ (พระอากาศครรภ์โพธิสัตว์) พระโพธิสัตว์ที่ได้รับการบูชาในพุทธศาสนานิกายมิกเกียว (ลึกลับ) รูปปั้นทั้งห้าถูกจัดวางไว้ในตำแหน่งสำคัญทั้งห้า (เหนือ ใต้ ตะวันออก ตะวันตก และตรงกลาง) พระโคะคูโซเป็นสัญลักษณ์แห่งปัญญาและโชคลาภ และเป็นส่วนสำคัญของมณฑลและพิธีกรรมในพุทธศาสนานิกายมิกเกียว

วัดโฮโตอิน

คืออาคารหลังหนึ่งที่เคยตั้งอยู่ที่วัดจิงโงะจิ จักรพรรดินินเมียวทรงมีพระราชโองการดำรัสให้ก่อสร้างในช่วงกลางสมัยเฮอัน (ค.ศ. 794–1185)

จักรพรรดินินเมียว

จักรพรรดินินเมียว (ค.ศ. 808–850) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 54 ของญี่ปุ่น ทรงครองราชย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 833 ถึง 850 พระองค์เป็นโอรสของจักรพรรดิซากะ (ค.ศ. 784–842) ในรัชสมัยของพระองค์ได้เห็นการพัฒนาของพุทธศาสนานิกายมิกเกียว (ลึกลับ) และการขึ้นมามีอำนาจทางการเมืองของตระกูลฟุจิวาระ

สมัยเฮอัน

เป็นสมัยที่มีระยะเวลาประมาณ 400 ปี ตั้งแต่จักรพรรดิคันมุจัดตั้งเฮอันเป็นเมืองหลวงที่ประทับ (ค.ศ. 794) จนถึงมีการจัดตั้งรัฐบาลปกครองคะมะคุริ (ค.ศ. 1185) ซึ่งเป็นสมัยที่อำนาจปกครองมีศูนย์กลางอยู่ที่เฮอันเคียว (เกียวโต) โดยปกติจะแบ่งเป็น 3 ระยะ คือ ช่วงต้นสมัย ช่วงกลางสมัย และช่วงท้ายสมัย หรือหมายถึง สมัยฟื้นฟูระบบการปกครอง(ริซึเรียว) สมัยผู้สำเร็จราชการ(เซคคัน) และสมัยอินเซ (ช่วงปลายสมัยเป็นการปกครองโดยตระกูลไทระ) หรือเรียกว่าเป็น สมัยเมืองเฮอัน