วัดทากาโอะซังจิ

เป็นวัดส่วนบุคคลที่ก่อตั้งโดยวาเกะ โนะ คิโยะมาโระ (ค.ศ. 733–799) ในช่วงต้นสมัยเฮอัน (ค.ศ. 794–1185) ที่นี่เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ใช้เป็นสถานที่ฝึกฝนการบำเพ็ญตบะบนภูเขา และบุคคลสำคัญทางศาสนาพุทธอย่างไซโช (ค.ศ. 767–822) และคูไค (ค.ศ. 774–835) ได้มาฝึกฝนความรู้ของตนที่นี่ วัดทากาโอะซังจิได้รวมเข้ากับวัดจิงกันจิที่อยู่ใกล้เคียงเพื่อก่อตั้งเป็นต้นกำเนิดวัดจิงโงะจิ

หม้อยา

เป็นหนึ่งในเครื่องมงคลทางศาสนาหลายชิ้นที่ถืออยู่ในหัตถ์ของพระพุทธรูป เป็นสัญลักษณ์ของพระพุทธเจ้ายาคุชิ

เทคนิคการเคลือบเงาแบบโมคุชิน คันชิสึ-ซึคุริ

เทคนิคการสร้างพระพุทธรูปโดยการแกะสลักไม้เป็นโครงสร้างหลัก จากนั้นนำผ้าป่านมาหุ้มและปั้นด้วยแล็คเกอร์ชนิดพิเศษ (เช่น แล็กเกอร์หมึก หรือ แล็กเกอร์ที่ทำจากขี้เถ้าไม้) จนได้รูปทรงที่สมบูรณ์ โดยยังคงเหลือแกนไม้ไว้ภายใน

สมัยนารา

เป็นสมัยที่เมืองหลวงตั้งอยู่ที่เฮโจเคียว ซึ่งที่นั่นคือ นารา โดยเป็นสมัยที่ยาวนานกว่า 70 ปี (710~784) มีจักรพรรดิทั้งหมด 7 ท่าน คือ เกนเม, เกนโช, โชมุ, โคเคน, จุนนิน, โชโทะคุ, และโคนิน สำหรับประวัติศาสตร์ด้านศิลปะ จะเรียกช่วงครึ่งแรกของสมัยนาราว่า สมัยฮะคุโฮ และเรียกช่วงครึ่งหลังว่า สมัยเทมเปียว และมีชื่อเรียกอย่างอื่นว่า สมัยเมืองนารา