พระพุทธรูปขนาดเล็กพกพาจิบุสึ

พระพุทธรูปสำหรับประดิษฐานไว้ใกล้ตัวหรือสวมใส่เพื่อแสดงความเคารพส่วนตัว

เคียวอิ

เคียวอิ (ค.ศ. 1565–1630) เป็นพระภิกษุนิกายชิงกงที่มีผลงานในช่วงต้นสมัยเอโดะ (ค.ศ. 1603–1867) เขาเป็นที่รู้จักจากการบันทึกเรื่องราวต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับรูปปั้นพระไอเซ็นเมียวโอในปางนั่งของวัดจิงโงะจิไว้ในบันทึกของวัด

มงกุฎสิงห์

ไอเซ็นเมียวโอ (ราการาจา)

ไอเซ็นเมียวโอ (ราการาจา) คือราชาแห่งปัญญาที่กล่าวถึงในโยคะสูตร ซึ่งเป็นคัมภีร์พุทธศาสนานิกายมิกเกียว (คุยหยาน) ไอเซ็นเมียวโอมักปรากฏในภาพที่มีหกแขน ใบหน้าแสดงความเกรี้ยวโกรธ ผิวสีแดง และสวมมงกุฎสิงโต โดยทั่วไป มักจะประทับนั่งบนบัลลังก์ดอกบัวบนแจกันศักดิ์สิทธิ์ โดยมีวงล้อสุริยะที่ลุกโชนอยู่เบื้องหลัง มือทั้งหกถือสิ่งของศักดิ์สิทธิ์สี่ชิ้น ได้แก่ ลูกบดห้าแฉก กระดิ่งห้าแฉก คันธนูและลูกศร รวมถึงดอกบัวบาน สิ่งของเหล่านี้เป็นสัญลักษณ์แทนคุณธรรมสี่ประการ ได้แก่ สุขภาพที่ดี ความมั่งคั่ง ความรัก และความเข้มแข็งทางจิตวิญญาณ เชื่อกันว่าไอเซ็นเมียวโอสวดมนต์อธิษฐานพรสิบสองประการเพื่อช่วยผู้คนให้พ้นจากความทุกข์ และได้รับการเคารพนับถือจากผู้ศรัทธาในฐานะสัญลักษณ์ของคุณธรรมแห่งความรัก คุณธรรมข้อนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตสมรสที่มีความสุข การประสบความสำเร็จในการได้คู่ครอง ความปรองดองระหว่างสามีภรรยา และความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้อื่น นอกจากนี้ ไอเซ็นเมียวโอยังเป็นสัญลักษณ์ของแนวคิดเรื่องบนโน โซกุ โบไต ซึ่งแปลได้คร่าวๆ ว่า “ความทุกข์คือการรู้แจ้ง” หรือแนวคิดที่ว่าความปรารถนาและความทุกข์ของมนุษย์เป็นตัวเร่งให้เกิดการรู้แจ้ง ไอเซ็นเมียวโอยังเป็นตัวแทนของคัมภีร์ริชุ-เคียว ซึ่งเป็นคัมภีร์สำคัญในพุทธศาสนานิกายมิกเกียว (คุยหยาน)

วัดโทไดจิ

วัดแห่งนี้สร้างขึ้นเมื่อต้นศตวรรษที่ 8 โดยจักรพรรดิโชมุ เป็นวัดที่เป็นตัวแทนของญี่ปุ่นและเป็นวัดหลักของนิกายเคงอน พระพุทธรูปสำคัญคือพระไวโรจนะ ซึ่งรู้จักกันทั่วไปในชื่อพระใหญ่แห่งเมืองนารา และโถงพระใหญ่เป็นหนึ่งในโครงสร้างไม้ที่ใหญ่ที่สุดในโลก

วิหารซันจูซันเกนโด

คือชื่อเรียกทั่วไปของวิหารหลักของวัดเร็นเกะโออิน ซึ่งตั้งอยู่ในเขตฮิงาชิยามะของเกียวโต วัดแห่งนี้เป็นวัดนิกายเทนไดที่มีชื่อเสียง ซึ่งเป็นที่รู้จักจากองค์ประธาน คือ พระโพธิสัตว์กวนอิมพันมือประทับนั่ง และรูปปั้นพระโพธิสัตว์กวนอิมพันมือยืนอีก 1,000 องค์ ไทระ โนะ คิโยะโมริ (ค.ศ. 1118–1181) สร้างวิหารแห่งนี้ขึ้นในปี ค.ศ. 1164 หลังจากได้รับพระราชโองการของจักรพรรดิโกะ ชิราคาวะ (ค.ศ. 1127–1192)

อุนเค

ช่างฝีมือประติมากรรมที่ปฏิบัติงานตั้งแต่ปลายยุคเฮอันจนถึงต้นสมัยคะมะกุระ (ประมาณ ค.ศ. 1151 – 1224) เป็นบุตรชายของโคเค ช่างฝีมือชาวนาราที่สร้างสรรค์ผลงานประติมากรรมให้กับวัดโคฟุคุจิ และได้พัฒนาสไตล์การปั้นแบบใหม่ที่เริ่มต้นโดยบิดาของเขาให้สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น

โคเอ็น

ประติมากรพุทธศาสนาที่มีผลงานในช่วงกลางสมัยคามาคุระ (ค.ศ. 1185–1333) เขาเป็นสมาชิกของสำนักเค ซึ่งก่อตั้งโดยประติมากรพุทธศาสนา อุนเค (เสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 1223) ซึ่งเป็นปู่ของโคเอ็น โคเอ็นเป็นที่รู้จักจากการใช้การแสดงออกที่อ่อนโยนและรูปแบบที่งดงาม โดยนำเสนอรูปแบบที่ผสมผสานความสมจริงเข้ากับจิตวิญญาณ

สมัยคะมะคุระ

ชื่อสมัยที่มีระยะเวลานานประมาณ 150 ปี เริ่มตั้งแต่ที่มินะโมะโตะ โนะ โยะริโตะโมะเริ่มเปิดรัฐบาลปกครองที่คะมะคุระ และจบลงเมื่อโฮโจ ทะคะโทะคิสิ้นชีพในปีค.ศ. 1333 (ปีที่ 3 ของรัฐสมัยเกนโค)